Antidepressiva helpen niet alle patiënten en het vinden van nieuwe benaderingen voor de behandeling van depressie blijft een van de centrale uitdagingen van de moderne psychiatrie. Onderzoekers van Mass General Brigham rapporteerden dat ontstekingsremmende medicijnen de ernst van depressieve symptomen bij een fractie van de patiënten kunnen verminderen. Het werk werd gepubliceerd in het American Journal of Psychiatry (AJP).
Het team onder leiding van Naoise Mac Giollabhui analyseerde gegevens van gerandomiseerde klinische onderzoeken waarin ontstekingsremmers werden voorgeschreven aan mensen met een gediagnosticeerde depressie en tegelijkertijd verhoogde biomarkers van ontsteking. Zoals de wetenschapper opmerkte, was dit een belangrijke benadering, omdat eerdere klinische onderzoeken gemengde resultaten hadden opgeleverd – waarschijnlijk omdat de medicijnen werden uitgeprobeerd in een te brede groep patiënten.
“Als iemand geen ontsteking heeft, helpt een ontstekingsremmend medicijn waarschijnlijk niet,” legde Mac Giollabhui uit. – We hadden de hypothese dat de werkzaamheid van de therapie alleen duidelijk zou worden bij patiënten bij wie de depressie echt gerelateerd was aan een disfunctie van het immuunsysteem.”
De uiteindelijke analyse omvatte gegevens van 11 klinische onderzoeken en 321 patiënten.
De onderzoekers ontdekten dat ontstekingsremmers de ernst van depressie statistisch significant verminderden.
De bevindingen wijzen volgens de auteurs op het bestaan van een speciaal subtype depressie dat geassocieerd wordt met chronische ontstekingen op een laag niveau. Bij dergelijke patiënten zijn immuunstoornissen waarschijnlijk een van de oorzaken van de pathologische aandoening, wat betekent dat het beïnvloeden van ontstekingsprocessen een effectieve therapeutische strategie kan zijn.
De hoofdauteur van het artikel, professor Richard Lew, benadrukte dat het nog geen kwestie is van het onmiddellijk introduceren van de medicijnen in de klinische praktijk. Sommige ontstekingsremmers hebben ernstige bijwerkingen, dus het gebruik ervan vereist voorzichtigheid. De resultaten bieden echter mogelijkheden voor de ontwikkeling van nieuwe medicijnen en een gepersonaliseerde aanpak van de behandeling van depressie.
De volgende stap is het creëren van nauwkeurigere immuunbiomarkers om te helpen bepalen wie echt geïndiceerd is voor ontstekingsremmende therapie. Wetenschappers zijn ook van plan om methoden te ontwikkelen die zich selectief richten op disfunctionele delen van het immuunsysteem, waardoor de risico’s geminimaliseerd worden.
“Er zijn nieuwe manieren nodig om patiënten te identificeren die baat hebben bij dergelijke behandelingen,” merkte Mac Giollabhui op. – Maar het wordt al duidelijk dat depressie bij een subgroep van patiënten nauw samenhangt met een verstoorde immuunrespons, en dit verband zou de basis kunnen vormen voor een geheel nieuwe klasse van therapieën.”
