Een internationale studie gepubliceerd in het gerespecteerde tijdschrift Discover Psychology heeft voor het eerst empirisch bevestigd wat psychologen en filosofen al eeuwen zeggen: liefde voor een partner is onlosmakelijk verbonden met liefde voor jezelf .
Onderzoekers onderzochten 460 deelnemers en ontdekten dat twee componenten van zelfliefde – zelfzorg en zelfacceptatie – direct het niveau van passie, intimiteit en betrokkenheid in romantische relaties voorspellen, meldt .
Het blijkt dat het vermogen om zacht te zijn voor onze eigen persoonlijkheid direct projecteert op hoe we intimiteit opbouwen met een ander persoon. Het concept narcisme is lang vaag en zelfs verdacht gebleven, omdat het verward werd met narcisme of egocentrisme.
Pixabay
Maar moderne onderzoekers hebben drie duidelijke componenten geïdentificeerd: zelfcontact (het vermogen om zichzelf te horen), zelfacceptatie (het vermogen om iemands beperkingen te erkennen) en zelfzorg (de bereidheid om dingen te doen die geluk brengen). Interessant genoeg waren het de laatste twee die significante voorspellers van gezonde liefde bleken te zijn, terwijl de derde – zelfcontact – statistisch gezien geen invloed had op de relatiekwaliteit, wat de complexe aard van deze relatie aangeeft.
Wetenschappers zien de mechanismen van deze invloed als lichamelijk en neurobiologisch – overlappende hersengebieden die verantwoordelijk zijn voor de perceptie van het zelf en de ander . Als we luisteren naar verhalen over romantische liefde of ouderlijke gehechtheid, worden vergelijkbare gebieden van de subcorticale structuren die verantwoordelijk zijn voor het beloningssysteem geactiveerd.
Dit betekent dat onze hersenen geen harde lijn trekken tussen “van mezelf houden” en “van jou houden” – deze toestanden worden gevoed vanuit dezelfde neurale bronnen. Evolutionaire psychologen voegen een belangrijke nuance toe aan dit beeld: positieve illusies over onszelf kunnen zich uitbreiden naar een partner.
Mensen hebben de neiging om hun wederhelft te idealiseren, en deze idealisering werkt als een spiegel – we zien in de ander een weerspiegeling van ons eigen positieve zelfbeeld. Hoe meer we voor onszelf zorgen, hoe meer middelen we vinden om het beste in onze partner op te merken en hem/haar kleine onvolkomenheden te vergeven.
Uit het onderzoek bleek ook dat relatietevredenheid niet zozeer werd voorspeld door zelfliefde als wel door zelfcompassie – het vermogen om in tijden van lijden vriendelijkheid te tonen aan jezelf en de gemeenschappelijkheid van de menselijke ervaring te zien.
Deze ontdekking verandert de focus: het is niet alleen belangrijk om ‘van jezelf te houden’ in de zin van zelfverheerlijking, maar om in staat te zijn jezelf te steunen in moeilijke momenten zonder weg te zinken in zelfkritiek en isolatie. Het is dit vermogen dat de innerlijke veerkracht creëert die ons in staat stelt om moeilijke periodes als koppel te doorstaan.
Lees ook
- Hoe het begrijpen van de vier componenten van liefde relaties verandert en waarom psychologische geletterdheid nodig is
- Wat er gebeurt als je niet langer bang bent voor conflicten, en hoe vier technieken ruzies omzetten in intimiteit
