Foto: uit open bronnen
Psychologen geloven dat het probleem vaak niet ligt in onverschilligheid, maar in onmerkbare handelingen die spanning en afkeer creëren
Bron:
Veel ouders vragen zich oprecht af waarom volwassen kinderen minder vaak bellen, bezoekjes uitstellen of gesprekken proberen te beperken. Psychologen geloven dat het probleem vaak niet in onverschilligheid ligt, maar in onopvallend gedrag dat spanning creëert en hen wegduwt.
Een deel van dit gedrag lijkt ‘zorgzaam’, maar dient in feite alleen maar om de afstand te versterken. VegOut heeft het over de top 9 fouten die de relatie tussen kinderen en ouders snel kapot maken.
Schuldmanipulatie
Zinnen als “ik ben hier niet voor altijd”, “je komt hier niet veel” of “de kinderen van alle anderen zijn beter af” lijken een poging om aandacht te trekken, maar ze werken averechts. Ze wekken geen sympathie op bij volwassen kinderen, maar emotionele vermoeidheid en een verlangen om afstand te nemen.
Schuldgevoel creëert geen warme relaties, het vormt een plicht die men wil vermijden. Op de lange duur worden zulke zinnen een reden voor het afkoelen van relaties.
Ongevraagd advies in elk gesprek
Ouders lijken behulpzaam als ze zinnen beginnen met “je zou…” of “waarom doe je dit niet”. Maar voor volwassen kinderen klinkt dit als kritiek en een herinnering dat ze nog steeds niet als volwassenen worden beschouwd.
Zulk advies maakt gesprekken gespannen, waardoor kinderen geneigd zijn minder over hun leven te praten. De verschuiving van coachen naar aandachtig luisteren wordt de sleutel tot het behoud van intimiteit.
Volwassen kinderen behandelen als adolescenten
Ouders merken vaak niet eens hoe ze in de controlemodus gaan: ze herinneren aan alledaagse kleinigheden, vragen naar schema’s, stellen evaluatieve vragen. Volwassen kinderen zien dit als een signaal dat ze niet als onafhankelijk worden beschouwd.
Ze beginnen gesprekken te vermijden om een gevoel van hun eigen grenzen te behouden. Je hoeft niet altijd een strenge leraar te zijn, leer je kinderen te respecteren.
Alleen in het verleden leven
Nostalgie is verbindend, maar alleen als het niet alle dialoog vervangt. Als ouders blijven teruggrijpen naar oude verhalen, maken ze onbedoeld duidelijk dat ze de volwassen versie van hun kinderen niet zien.
Dan verandert elk gesprek in herinneringen ophalen in plaats van nieuwe gedeelde momenten te creëren. Kinderen zijn vervreemd omdat ze gehoord willen worden in hun huidige realiteit.
Vergelijking met andere families
Zelfs onschuldige vergelijkingen ondermijnen al snel de geloofwaardigheid: zinnen als “de dochter van mijn vriend doet dit” of “de kleinzoon van mijn buurman helpt zo” klinken als: “je bent niet goed genoeg”. Volwassen kinderen nemen dit pijnlijk op en beginnen zich af te sluiten.
De vergelijking devalueert hun eigen inspanningen en manier van liefde tonen. Dit gedrag vergroot de afstand alleen maar.
Een constante herinnering aan hun fouten uit het verleden
Als ouders oude blunders (financieel, huishoudelijk of persoonlijk) steeds maar weer herhalen, worden kinderen snel moe. Ze stellen zich niet meer open omdat ze niet opnieuw over fouten uit het verleden willen horen. Gesprekken worden oppervlakkig en het vertrouwen vermindert. Zelfs goede bedoelingen gaan verloren achter een gevoel van controle.
Je emotionele toestand verplaatsen naar kinderen
Als ouders van volwassen kinderen verwachten dat ze eenzaamheid opvullen of de primaire bron van vreugde zijn, creëert dat een onnodige last. Kinderen beginnen zich verantwoordelijk te voelen voor de stemmingen en het welzijn van hun ouders, wat uitputtend en beangstigend is.
Zulke relaties laten geen ruimte voor gemak. De beste manier om contact te houden is om je eigen leven te leiden in plaats van alleen op de kinderen te vertrouwen.
Concurreren om aandacht
Het vergelijken van bezoekfrequenties, wrok omdat kinderen meer tijd met anderen doorbrengen – dit alles zorgt voor spanning. Volwassen kinderen vermijden situaties waarin ze excuses moeten maken voor hun agenda.
Als de concurrentie verdwijnt, zal er meer oprechtheid zijn. Dan worden ontmoetingen een verlangen, geen verplichting.
Persoonlijke grenzen negeren
Ouders brengen vaak onderwerpen ter sprake waarvan kinderen gevraagd hebben om zich ervan te onthouden (gewicht, politiek, relaties of levensstijl). Elk van deze beledigingen neemt het verlangen van de kinderen weg om openhartig te zijn.
Na verloop van tijd stoppen ze zelfs met het delen van belangrijk nieuws om niet in de problemen te komen. Respect voor grenzen is een van de sterkste uitingen van liefde in volwassen relaties.
De site is niet veilig! Al je gegevens lopen gevaar: wachtwoorden, browsergeschiedenis, persoonlijke foto’s, bankpasjes en andere persoonlijke gegevens worden gebruikt door aanvallers.
