Is het je ooit opgevallen dat zodra je een “psy-psy-psy” geluid maakt met je lippen, er onmiddellijk een kat voor je deur staat, zelfs als die zich in een andere kamer bevond?
Dit geluid werkt zonder mankeren bij bijna alle katten, en hierachter zit niet alleen een gewoonte, maar een complexe akoestische en neurobiologische reactie die op een diep niveau in de hersenen van de kat is ingebouwd, aldus de correspondent van .
Het geheim zit hem in het frequentiebereik. Het “ps-pss-pss-pss” geluid bevat hoogfrequente componenten die perfect binnen het bereik vallen dat katten gebruiken om te communiceren.
Moederkatten maken soortgelijke hoge geluiden wanneer ze kittens wenken. Volwassen katten gebruiken hoge tonen om vriendelijkheid uit te drukken en aandacht te trekken.
Dit is een soort universeel katachtig “verzamelsignaal”. De tweede reden is de gelijkenis met prooigeluiden.
Muizen, vogels en andere kleine dieren maken hoge piepen en ritselen waar katten genetisch op geprogrammeerd zijn om op te reageren. Het “ps-p-s-s-s-s-s-s”-geluid bootst deze natuurlijke prooisignalen na en activeert het jachtinstinct.
De kat denkt niet dat het een muis is, maar zijn hersenen krijgen het signaal “Attentie, potentieel interessant object!”. De derde reden is associatief leren.
De meeste eigenaren gebruiken dit geluid wanneer ze de kat willen aanmoedigen om te eten of gewoon om te socialiseren. Na verloop van tijd vormt de kat een sterke associatie: “ps-p-s-s-s-s” = aandacht van eigenaar = iets goeds.
Dit is een klassieke geconditioneerde reflex die wordt versterkt door herhaalde herhaling. Interessant is dat katten verschillend reageren op dit geluid, afhankelijk van de context en intonatie.
Als je liefdevol roept, zal de kat met een ontspannen staart komen. Als er spanning in je stem zit, kan ze op haar hoede zijn. Katten zijn erg goed in het detecteren van de emotionele kleur van een geluid, zelfs als het maar een sis door de tanden is.
Sommige onderzoekers suggereren dat het “ps-pss-pss-pss” geluid werkt omdat het niet klinkt als menselijke spraak. De katten die met ons samenleven zijn gewend om veel van ons verbale geluid als irrelevant te negeren.
Maar dit geluid valt op, het klinkt niet als normale gesprekken en trekt daarom de aandacht. Verschillende culturen hebben hun eigen varianten van kat roepen: in Engelstalige landen is het “kitty, kitty, kitty”, in Frankrijk “minu-minu”, in Japan “shu-shu-shu-shu”.
Maar ze hebben allemaal een gemeenschappelijk principe: hoge toonhoogtes en sissende medeklinkers die zo dicht mogelijk bij de natuurlijke katten- en muizentaal liggen. Dus de volgende keer dat je je kat roept met dit magische geluid, weet dan dat je tegen hem praat in een taal die hij instinctief begrijpt, de taal van zijn moeder, prooi en de eeuwenoude band tussen mens en kat die duizenden jaren teruggaat.
En het feit dat ze komt is het beste bewijs dat dit oeroude communicatiekanaal nog steeds feilloos werkt.
Lees ook
- Waarom een hond rolt voordat hij gaat liggen: navigatie, veiligheid en een oud ritueel
- Waarom katten van kartonnen dozen houden: beschutting, vilt en een schild tegen angst
