We verwarren vaak de warmte van een gewoon bestaan met een diep gevoel.
Een psycholoog stelt voor om eerlijk antwoord te geven op de vraag: hoe zal ik me voelen als mijn partner voor langere tijd weggaat, zo meldt de correspondent van .
Opluchting? Vrijheid? Of acuut verlangen en wensen dat hij eerder terug zou komen? Het antwoord op deze vraag onthult vaak de waarheid die we zo hard proberen te verbergen achter huishoudelijke taken en gezamenlijke leningen.
Pixabay
De specialist legt uit: de gewoonte in relaties is allereerst voorspelbaarheid. Het is energetisch gunstiger voor de hersenen om de dingen te laten zoals ze zijn dan om middelen te besteden aan verandering.
We blijven niet omdat we van elkaar houden, maar omdat het makkelijker is. We hoeven niemand iets uit te leggen, bezittingen te verdelen, een nieuwe plek te vinden om te wonen en te wennen aan het alleen zijn.
Na een hormonale piek verandert passie natuurlijk van een fel vuur in een warme kachel. En dat is normaal. Je moet schrikken als zelfs deze warmte niet overblijft.
Een psycholoog legt uit: in de fase van verliefdheid schakelen de hersenen het kritisch denken uit, we zien alleen de voordelen. Dit kan zes maanden tot twee jaar duren.
En dan komt het proza van het leven. Je merkt dat je partner het dopje van de tandpasta niet ophangt, ’s nachts snurkt of te hard praat aan de telefoon.
Dit is het moment waarop wat jullie met elkaar hadden op de proef wordt gesteld. Liefde of illusie? Is de psyche klaar om een echt persoon met al zijn imperfecties te accepteren?
Psychologen onderscheiden verschillende stadia van relaties: verliefdheid, vroege gehechtheid, crisis en diepe gehechtheid. Echte liefde ontstaat volgens veel deskundigen pas in het laatste stadium.
Dit is het moment waarop je je partner kent, hem of haar hebt gezien in woede, in zwakte, in ziekte. En toch kies je ervoor om er voor hem of haar te zijn. Niet uit angst voor eenzaamheid, maar omdat het beter is met hem.
Maar hoe kun je het verschil zien tussen een diepe gehechtheid en een valkuilgewoonte? Er zijn markers: als je bent gestopt met het delen van intieme dingen, als je niet geïnteresseerd bent in zijn mening, als er minder vreugde is dan irritatie, dan is dat een rode vlag.
De socioloog laat in zijn boek “Marriage: The Story of How Love Conquered Marriage” zien: vroeger gingen mensen een verbintenis aan op basis van berekening en was liefde een zeldzaam geluk. Tegenwoordig eisen we het onmogelijke van onze partner.
Hij moet zowel minnaar, beste vriend, financiële partner als therapeut zijn. Niemand kan deze multitasking aan. Teleurstelling is dus onvermijdelijk.
En hier is het belangrijk om te begrijpen: teleurstelling is niet het einde van de liefde. Het is het einde van illusies. En het is aan ons wat we met deze waarheid doen.
De psycholoog adviseert om geen overhaaste beslissingen te nemen. Voordat je een relatie beëindigt, is het de moeite waard om te analyseren: misschien is het niet het gebrek aan gevoelens, maar je persoonlijke burn-out of crisis.
We verwarren vaak vermoeidheid door het leven met vermoeidheid door onze partner. We schrijven onze innerlijke leegte toe aan onze partner. En we vertrekken, om steeds weer op dezelfde hark te stappen.
Daarom is het de moeite waard om, voordat je een kruisje zet, een specialist te raadplegen. Soms zijn drie gesprekken met een psycholoog genoeg om te beseffen: je houdt van, je bent gewoon vergeten hoe het eruitziet zonder roze bril.
Lees ook
- Wat er gebeurt als je geen ruzie maakt: het verborgen gevaar van een perfecte relatie
- Waarom we de verkeerde mensen kiezen: psycholoog over de valkuilen van onbewuste keuze
