Is het je ooit opgevallen hoe je kat plotseling bevriest en in een lege hoek van een kamer staart waar absoluut niets van belang lijkt te zijn?
Veel eigenaren hebben de neiging om het af te schrijven als mystiek of een verbinding met de andere wereld, maar Britse oogartsen van de Universiteit van Liverpool hebben een veel prozaïscher en verrassender verklaring gevonden, meldt de correspondent van .
De ogen van katten zijn fundamenteel anders georganiseerd dan die van ons en zijn in staat om ultraviolette straling waar te nemen die onzichtbaar blijft voor het menselijk oog. Wat wij als lege ruimte beschouwen, kan voor een kat bespikkeld zijn met sporen van knaagdierurine, die helder oplichten in ultraviolet licht, of reflecties van plantenstuifmeel.
Het blijkt dat onze huisdieren in een wereld leven die veel helderder en gedetailleerder is dan de onze, vol verborgen markeringen en signalen. De wijdverspreide mythe dat katten de wereld in zwart-wit zien, is al lang door de wetenschap ontkracht: ze maken onderscheid tussen blauwe en groene spectra, hoewel rood wel opgaat in de grijze achtergrond.
En het beroemde zicht van katten in het donker wordt geleverd door een speciale laag achter het netvlies, het tapetum, dat als een spiegel werkt en licht terugkaatst naar de fotoreceptoren. Daarom gloeien de ogen van katten in het donker als er een straal van een zaklantaarn op valt en kunnen ze zien in licht dat zes keer zwakker is dan bij mensen.
Honden zijn in dit opzicht iets inferieur aan katten wat betreft de scherpte van het nachtzicht, maar hun reukvermogen is een echte supercomputer die verborgen zit in hun natte neus. Wetenschappers van de Universiteit van Barcelona hebben ontdekt dat honden in staat zijn om geuren te detecteren in concentraties die honderd miljoen keer lager zijn dan die van mensen.
Ze zien de wereld door hun neus net zo levendig als wij die door onze ogen zien: elk grassprietje tijdens een wandeling vertelt hen een heel verhaal over wie er voorbij kwam, wat ze aten en in welke stemming ze waren. Een natte neus is niet voor niets nat – een laagje slijm helpt ze om kleine geurdeeltjes uit de lucht op te pikken.
Zowel katten als honden hebben een uniek orgaan dat mensen niet hebben – het vomeronasale orgaan, of Jacobson’s orgaan, dat zich in het gehemelte bevindt. Als je een huisdier ziet verstijven met zijn mond open, alsof hij de lucht opsnuift, gebruikt hij precies dit instrument om feromonen te analyseren.
Hierdoor kunnen ze de emotionele toestand van andere dieren en zelfs mensen op een chemisch niveau ‘lezen’ en begrijpen ze of we kalm of bang, boos of vriendelijk zijn. Ze zien en voelen de wereld als één canvas, waar geuren kleur hebben en het onzichtbare voor ons de belangrijkste bron van informatie wordt.
Dus de volgende keer dat je hond rondjes rent in een cirkel of plotseling bevriest op zijn plaats, snuffelend aan de leegte, weet dan dit: hij leest gewoon dat fascinerende boek van de werkelijkheid dat, helaas, voor altijd gesloten is voor onze perceptie.
Lees ook
- Wat er gebeurt als je je hond wakker maakt als hij een nachtmerrie heeft: de waarheid over de slaapfasen
- Wat er gebeurt als je in de ogen van je kat of hond kijkt: de biochemie van gehechtheid
