Veel mensen zijn er nog steeds van overtuigd dat katten uit zichzelf lopen en mensen koel behandelen, maar de moderne wetenschap heeft deze mythe al lang aan diggelen geslagen.
Katten hebben niet alleen een band met ons, ze hebben een hele strategie opgebouwd om menselijk gedrag te managen, en het belangrijkste hulpmiddel hierbij is hun stem, volgens een correspondent van .
Onderzoekers van de Universiteit van Sussex hebben ontdekt dat het spinnen van een hongerige kat niet zomaar een gerommel van plezier is, maar een echte akoestische truc. Er zit een speciale hoogfrequente toon in verweven die sterk lijkt op het gehuil van een menselijke zuigeling en in ons een instinctief verlangen opwekt om het “kind” onmiddellijk te voeden.
En deze techniek werkt zonder mankeren, zelfs bij mensen die helemaal geen fan zijn van katten, wat spreekt van de diepe, bijna hypnotiserende kracht ervan. Wetenschappers van de Universiteit van Oregon gingen verder en bewezen dat de band tussen een kat en zijn baasje bijna identiek is aan de band tussen een kind en een ouder.
Uit de experimenten bleek dat ongeveer 65 procent van de katten een zogenaamde “veilige gehechtheid” ten opzichte van mensen vertoont. Ze voelen zich kalm en veilig in de aanwezigheid van hun baasje en als hij verdwijnt, tonen ze zich angstig, maar komen ze graag terug.
Dit zijn dezelfde aantallen en gedragingen die psychologen observeren bij menselijke kinderen. Dat wil zeggen, wanneer een pluizige knobbel tegen je voeten wrijft, markeert hij niet alleen het territorium, maar bevestigt hij met jou de zeer heilige band die in de vroege kindertijd wordt gevormd.
Wist je dat katten zelfs de bijnamen van hun soortgenoten beter onthouden dan onze naam? Japanse onderzoekers denken dat dit een evolutionair mechanisme is: als ze om eten strijden, is het belangrijk om te weten wie er naar de schaal wordt geroepen – jij of je rivaal.
En tegelijkertijd is bij katten, net als bij mensen, de neusafdruk absoluut uniek, het is hun analogon van onze papilpatronen. De domesticatie van duizenden jaren heeft de hersenen van de kat iets kleiner gemaakt dan die van zijn wilde voorouders, maar dat is een pluspunt, geen minpunt.
Door de gebieden die verantwoordelijk zijn voor agressie en angst te verkleinen, kunnen ze beter met ons opschieten in hetzelfde huis en zelfs in ons bed slapen. Dus als je kat weer om eten vraagt met zijn speciale “doordringende” gespin, weet dan dat het niet gewoon dierlijke honger is, maar een subtiele psychologische aanval die is aangescherpt door duizenden jaren naast mensen te leven.
Lees ook
- Waarom je hond verdrietig met je is: de wetenschap heeft het geheim van empathie ontsloten
- Wat er gebeurt als je je hond van tafel voert: niet verwennen, maar de hiërarchie doorbreken
