Een psycholoog legt uit welke psychologische mechanismen ervoor zorgen dat mensen verliefd worden op het potentieel in plaats van op het feitelijke gedrag van hun partner.
Mensen met een angstige gehechtheid richten zich eerder op tekenen van mogelijke intimiteit / foto depositphotos.com
Sommige mensen blijven in relaties, niet omdat ze consequent goed zijn, maar omdat ze bijna goed lijken. Tegelijkertijd wordt het belangrijkste vaak niet gerealiseerd – door verliefd te worden op wat iemand kan worden, hechten we ons vaak aan de fantasie van de toekomst in plaats van aan de realiteit van het heden. In zijn artikel voor Forbes somt de Amerikaanse psycholoog Mark Travers 4 redenen op waarom mensen voortdurend “wachten op liefde” terwijl ze in ongelukkige relaties blijven.
Volgens hem toont onderzoek aan: aantrekkingskracht op potentieel in plaats van feitelijk gedrag wordt vaak gevormd door voorspelbare cognitieve en emotionele mechanismen die romantische beslissingen sterk beïnvloeden.
En hier zijn de redenen die hij opsomde:
De hersenen overschatten ongerealiseerd potentieel (vooral in de liefde). Menselijke motivatiesystemen zijn bijzonder gevoelig voor anticipatie. Bovendien komt dopamine vaak sterker vrij in afwachting van een beloning dan wanneer deze wordt ontvangen. Dit betekent dat ingebeelde toekomsten een sterkere emotionele impact kunnen hebben dan daadwerkelijke ervaringen.
Houdingen in de kindertijd veranderen instabiliteit in liefde. De gehechtheidstheorie helpt ons te begrijpen waarom sommige mensen bijzonder kwetsbaar zijn voor dit scenario. Mensen met een angstig gehechtheidstype zijn eerder geneigd om zich te concentreren op tekenen van mogelijke intimiteit dan op de consistente responsiviteit van een partner. Wanneer de zorg in een relatie inconsistent is, blijft het gehechtheidssysteem van de angstige persoon constant actief en wordt hoop een manier van zelfregulatie. Het geloof dat “dingen beter zullen worden” maakt de relatie draaglijk in het heden, zelfs als behoeften niet worden vervuld.
Cognitieve vervormingen veranderen potentieel in “bewijs” van liefde. Er zijn verschillende goed bestudeerde cognitieve vervormingen die ervoor zorgen dat iemand zich vastklampt aan een beeld van wie een partner zou kunnen zijn in plaats van wie hij of zij elke dag is. Samen maken deze vervormingen het potentieel niet tot een hypothese, maar tot een verondersteld bewijs.
Lees ook:
Emotionele arbeid is een vervanging voor liefde. Een ander belangrijk kenmerk van dit patroon is het nemen van buitensporige verantwoordelijkheid voor het succes van de relatie. Onderzoekers hebben aangetoond dat mensen die de last op zich nemen van het reguleren van emoties, het oplossen van problemen en het “ontwikkelen” van hun partner, vaak meer genegenheid voelen dan de partner. Er ontstaat een paradox: hoe meer moeite iemand doet om een relatie in stand te houden, hoe zinvoller die relatie voor hem lijkt. Zijn of haar eigen werk wordt het “bewijs” van de diepte van de gevoelens.
Travers benadrukte dat vanuit een psychologisch perspectief het gedrag de meest betrouwbare indicator is van relationeel vermogen. Relatieonderzoek heeft consequent aangetoond: consistente patronen van responsiviteit, betrouwbaarheid en emotionele beschikbaarheid zijn veel nauwkeurigere voorspellers van relatietevredenheid dan intenties of woorden.
We herinneren eraan dat de psycholoog eerder 4 rituelen noemde die op Valentijnsdag achterwege gelaten zouden moeten worden.
