We zijn oprecht verbijsterd als een vriendin voor de honderdste keer terugkeert naar een man die haar devalueert.
Of wanneer een intelligente, succesvolle vriend een koude en eeuwig ontevreden vrouw naast zich duldt, meldt de correspondent van .
Psycholoog Pjotr Galigabarov legt het eenvoudig uit: bij het kiezen van een partner laten we ons vaker niet leiden door de rede, maar door de scripts die we in onze kindertijd hebben vastgelegd.
Pixabay
De schema-therapie van Jeffrey Young beschrijft het zo: als een kind is opgegroeid met een emotioneel koude moeder, zal hij op volwassen leeftijd onbewust op zoek gaan naar zulke partners of net zo afstandelijk worden.
Hetzelfde werkt met trauma. Mensen die opgroeien in een omgeving van emotionele of fysieke mishandeling worden magnetisch aangetrokken tot mishandelende partners of worden zelf mishandelaars.
Het is niet mystiek of “slecht karma”. De hersenen volgen gewoon de gebaande paden: ze kiezen voor het vertrouwde, zelfs als dat vertrouwde pijn doet.
Een recent onderzoek met bijna zevenduizend mensen uit 50 landen vond nog iets merkwaardigers. Stellen die elkaar online ontmoetten, hadden gemiddeld een lagere relatietevredenheid dan stellen die elkaar in het echt ontmoetten.
Onderzoekers schrijven dit toe aan het feit dat offline dating vaker mensen met een vergelijkbare sociale status en opleiding samenbrengt. Daarnaast verandert de online ruimte geleidelijk in een etalage voor casual connecties in plaats van voor diepe gevoelens.
Maar betekent dit dat datingapps slecht zijn? Helemaal niet. Het is alleen belangrijk om te beseffen dat hoe sneller we op zoek gaan naar “de ware”, door profielen te bekijken als producten in een online winkel, hoe meer we het risico lopen gevangen te raken in onze eigen projecties.
We maken het beeld in een minuut compleet en zijn vervolgens jaren bezig om ons te realiseren: naast ons staat geen echt persoon, maar onze fantasie over hem. Psychologen zijn ervan overtuigd dat liefde niet te maken heeft met een magische ontmoeting van een door het lot voorbestemde prins, maar met een bewuste keuze en bereidheid om samen te werken met een echt, niet-ideaal persoon.
Dit is waar de belangrijkste paradox ligt. We willen onvoorwaardelijk bemind worden, maar we kiezen onze partners zelf, waarbij we onze interne vragenlijst van “moeten” en “moeten” punten controleren.
Deze vragenlijst is niet door ons, maar door onze levenservaring, ouderlijke houdingen en trauma’s samengesteld. Totdat we ons de inhoud ervan realiseren, zullen we op dezelfde hark blijven trappen.
Er is een uitweg, en die ligt niet in het beschuldigen van ouders of het vervloeken van exen. Het is genoeg om jezelf vragen te gaan stellen: waarom voel ik me aangetrokken tot zulke mensen? Wat voel ik bij hen?
Zodra iemand zijn “schema” begrijpt en er doorheen werkt, stopt hij met het aantrekken van destructieve relaties. Dan en alleen dan is er een kans om een echte partner te zien, geen mal uit jeugdherinneringen.
Het is belangrijk om te onthouden: er zijn geen perfecte mensen, hoe graag we dat ook willen . Maar er zijn mensen wiens “kakkerlakken” met de onze kunnen opschieten.
En als je een flat koopt en je beoordeelt die objectief, zie je dan schimmel en scheuren in de fundering? Het is hetzelfde met relaties.
De illusie van liefde wordt juist door de werkelijkheid verbrijzeld. Sommigen schrikken van de eerste barsten en lopen weg, en anderen blijven – niet omdat ze de gebreken niet zien, maar omdat ze bereid zijn ze te accepteren.
Daar draait het om bij het opgroeien in een relatie. Stoppen met zoeken naar het ideaal en beginnen iets echts op te bouwen met degene die er al is.
Lees ook
- Wat gebeurt er met de waarden van echtgenoten na de geboorte van een kind: hoe overleef je deze crisis?
- Hoe vertrouwen in een partner beter geneest dan woorden: waarom het belangrijker is dan perfecte communicatie
